تقریباً هر موضوعی که سر یکی از کلاسهای درس ما مطرح می شود، در ذهن آشفتهء من به نوع ایرانی اش ترجمه می شود، بازپردازی می شود، تعبیر می شود و تغییر می یابد. اغلب هم در همان ذهن آشفته تحسین یا تردیدش اعلام شده، نمره بندی می شود!!

بحث امروز کلاً در مورد افراد مسن بود. نکتهء جالبی که من هیچوقت به آن توجّه نکرده بودم اینها بود:

هر یک از ما به نوعی در طول زندگی به کمک کننده (پرستار، نگه دارنده) بر می خوریم. یا خودمان این نقش را ایفا می کنیم ویا کسی این خدمت را به ما می کند. یا هر دو .

 اگر کسی از فرد مسنی نگه داری می کند، یا مریض، در واقع از دو نفر نگه داری می کند، نه یک نفر. ما عموماً به این مسأله توجّهی نداریم، طوری که حتّی خود نگه دارنده از این مسأله غافل می شود. مقدار استرس و بی توجّهی در خستگی و فشار کار تأثیر مضاعف دارد. ( در مورد ما، مادران هم همین وضعیت شامل حالشان می شود)

در اینجا، سعی نمی کنم از مذهب یا فرهنگ خاصّی طرفداری کنم ولی کمی به پیرهای مذهبی، یا اخلاق گراهای ایرانی، چه از نظر طول عمر، سلامتی، عادات غذایی و نظافت، حتّی نوع برخورد با درد و بیماری، حافظه و میزان انتظارات و توقعات و فشار بر اطرافیان با دقت بیشتر نگاه کنیم ، شاید در آینده به درد خود ما بخورد!

 من معتقدم که تمرینات مذهبی برای مواقع سخت زندگی کمک خوبی است،(حتی مدیتیشن)!

 پیری هم از مواقع سختی است که روزانه به شدّت آن اضافه می شود.