ترنجک

toranjak — Thu, 12 Nov 2009 01:39:02 GMT

امروز من برای مشاهده رفتم اتاق عمل. چند تا عمل دیدم. یکی از عمل ها ساعت ۱۱و ۱۱ دقیقه انجام شد. تاریخ خارجکی امروز هم روز ۱۱ ماه ۱۱ سال ۲۰۰۹ است. بعد که حرفش پیش اومد، دکتر بی هوشیه می گفت این خانوم کشیشه و ساعت عملش برای همین اینطوری شده!!!

toranjak — Fri, 06 Nov 2009 19:30:09 GMT

عروسی قشنگی بود، از سر و روش مهر می بارید. اصلاً انگار نه انگار که عروسی بود. انگار که یک عدّه جمع شدند و دوستی هاشون رو جشن می گیرند. الان حسّ ِ از عروسی گفتن ندارم. الان می خوام از کسانی بگم که با تمام تفاوتها و اختلافهاشون دور هم جمع می شوند و دلشون می خواد که حتّی از راه دور هم که شده کاری بکنند.

روزهایی که شلوغ پلوغ می شد، اون وقتها، همه با هم خواهر و برادر می شدند. شنیدم روزهای بعد از انقلاب هم اینجوری بوده. روزهای بمبارون و سنگربازی ها که یادم می آد اینجوری بود. انگار یه حسّی همه رو به هم وصل می کنه.

یک دوستی داشتم که بیست سالی از هم بی خبر بودیم. روی فیس بوک همدیگه رو پیدا کردیم ولی اینقدر دور بودیم و سالها به ما گذشته بود، که از هم نپرسیدیم چه می کنیم. شلوغی های اوّل که شد، بی سو‌ءال شروع کردیم که ببینیم کی از چی خبر داره!

این روزها آرزو می کردم که من هم اونجا بودم. نه اینکه عشق شلوغ بازی و آرتیست بازی داشته باشم، نه اینکه فکر کنم همچین سر شجاع و نترسی دارم، ولی همینکه یه کار جمعی رو تجربه کنم، اینکه همه دوستام از ته دل و برای یک هدف مشترک کار می کنند، اینکه عشق و خلوص تو هوا موج می زنه و خیلی چیزهای دیگه...

اینکه زندگی ای که ما توی ایران تجربه کردیم خیلی محتواش فرق می کنه!

toranjak — Thu, 22 Oct 2009 22:38:24 GMT

ما داشتیم برنامهء سفر می چیدیدم. هر چی فکر می کنم می بینم زندگی روز به روز سخت تر می شه. این ابن بنده، آقای پوپل چنان تأثیری گذاشتند که دوریشون واقعاً سخته و این احساس مسوولیّت عجب چیز مزخرفیه، آدم رو از آزادگی دور می کنه...

امروز به شدّت حال و هوای مهر ماه و مدرسه داشت. خوشحال بودم که تصمیم گرفته ام برنگردم. یک جورایی احساس غرور می کنم. هفتهء دیگه یکی از دوستهام ازدواج می کنه، یکی دیگه از دوستهای مشترکمون از یک ایالت دیگه می آد که خونهء من بمونه و با هم بریم عروسی.

برادرم تا چند وقت دیگه داره داماد می شه. ظاهراً مادرشوهر خیلی عروسش رو دوست داره و تا حالا که همه راضی به نظر می رسند. بقیه اش را خدا به خیر کنه. می گم خوش به حالش عجب خواهر شوهرهایی گیرش می آد، (خدا بده شانس)!!

از همهء دنیا عکس می گیریم جز دوستها و فک و فامیل .... بابا این نامزدی ها و عروسی ها هیچکدوم عکس نداشتند؟!

قاصدک

toranjak — Thu, 22 Oct 2009 16:26:19 GMT

حنجره ام پاره شده

خشمگینم ولی با

ملایمت!

در حال تردید و تأمّلم...

بی صدا گفتگو می کنم

به امید گوشی شنوا

زنجره ای درظهر تابستان...

دلِ قاصدم ... آرااااام از لای بـــــــــــاز پنجره

رفت به آسمان.

بیدارت نمی کنم

آنگاه که نیمه شبی

در نیمهء تاریک ماه

گم می شوم.

toranjak — Thu, 22 Oct 2009 15:51:09 GMT

من و مردَم به زور به هم چسبیدیم

هر بار که

از شاخه می افتم

نیمَم را از زمین بلند می کند

و من نیمهء دیگرم را

چال می کنم

برای روز مبادا...

آن مبادا،

که مردی دیگر

نیمهء افتاده ام را

از زمین بردارد!

toranjak — Thu, 22 Oct 2009 03:55:09 GMT

در جمع دوستان فرنگی نشسته ام و بازی های لوس می کنم.اتلاف وقت ، شنیدن اصطلاحاتی که هرگز نشینده ام و به همرنگی این جماعت بی رنگ در آمدن!!

دو روز پیش اولین زایمانهای واقعی را دیدم. اوّل یک دختر هفده ساله که دومین بچه اش را به دنیا می آورد و مادرش برای شصت و چهارمین بار مادربزرگ می شد.

به مادرم فکر کردم، آیا مادربزرگ شدن لذّتی است که ما از او دریغ می کنیم؟

نوزاد به دنیا آمده را به من سپردند که با اوّلین آب زندگیش بشویم. در کیسه ای شناور بوده ، آبکی ... زلال نبود، کوچک بود و آرام. به راحتی شستشو شد و وقتی پیچاندیمش، به آرامشی بی نظیر فرو رفت. آه کوچولوی بی خیال، هنوز نمی دانی که به چه وانفسایی قدم نهادی. شاید هیچ وقت هم ندانی... پدرت عکس می گیرد، ثبت می کند و تو وقتی بزرگتر شدی باور می کنی که از شکم مادرت آمدنی نه از سر راه!

پرستار پرسید، چه طور اینقدر آرام او را شستی؟ استرس نداشتی؟ گفتم از شستن گربه که سخت تر نیست ...

toranjak — Fri, 09 Oct 2009 02:39:08 GMT

وطن کسرایی

وطن٬وطن

نظر فکن به من که من

به هر کجا٬غریب وار٬

که زیر آسمان دیگری غنوده ام

همیشه با تو بوده ام

اگر که حال پرسی ام

تو نیک می شناسی ام

من از درون قصه ها و غصه ها بر آمدم:

حکایت هزار شاه با گدا

حدیث عشق ناتمام آن شبان

به دختر سیاه چشم کدخدا

ز پشت دود کشت های سوخته

درون کومه ی سیاه

ز پیش شعله های کوره ها وکارگاه

تنم ز رنج٬عطر وبو گرفته است

رخم به سیلی زمانه خو گرفته است

اگر چه در نگاه اعتنای کس نبوده ام

یکی ز چهره های بی شمار توده ام

چه غمگنانه سال ها

که بال ها

زدم به روی بحر بی کناره ات

که در خروش آمدی

به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج های تو

که یاد باد اوج های تو!

در آن میان که جز خطر نبود

مرا به تخته پاره ها نظر نبود

نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان

به گودهای هول

بسی صدف گشوده ام

گهر ز کام مرگ در ربوده ام

بدان امید تا که تو

دهان و دست را رها کنی

دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده وا کنی

به بند مانده ام

شکنجه دیده ام

سپیده٬ هر سپیده جان سپرده ام

هزار تهمت و دروغ وناروا شنوده ام

اگر تو پوششی پلید یافتی

ستایش من از پلید پیرهن نبود

نه جامه ٬جان پاک انقلاب را ستوده ام

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته ام

اگر که ایستاده ام

و یا ز پا فتاده ام

برای تو٬ به راه تو شکسته ام

اگر میان سنگ های آسیا

چو دانه های سوده ام

ولی هنوز گندمم

غذا و قوت مردمم

همانم آن یگانه ای که بوده ام

سپاه عشق در پی است

شرار و شور کارساز با وی است

دریچه های قلب باز کن

سرود شب شکاف آن ز چار سوی این جهان

کنون به گوش می رسد

من این سرود ناشنیده را

به خون خود سروده ام

نبود و بود برزگر را چه باک

اگر بر آید از زمین

هر آنچ او به سالیان

فشانده یا نشانده است

وطن!وطن!

تو سبز جاودان بمان که من

پرنده ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو

به دور دست مه گرفته پر گشوده ام

toranjak — Mon, 14 Sep 2009 03:33:09 GMT

هنوز خزان نیامده برگم ریخته، دوریت هر روز سخت تر از دیروز، این بار ملول تر از ملول از دیو و دد ... به یاد تو پا می کشم و به شوقت پر! کاش دوری را درمان آسانتری بود

روزی که خطّ بالا را نوشتم واقعاً جونم داشت در می اومد که دارم می رم. هرچند این رفتن و آمدنهای من حدّاکثر سه روز طول می کشه ولی هربار سخت و سخت تر می شه. باز این بار برگشته ام و هفتهء آینده فقط دو روز کلاس دارم.

toranjak — Thu, 10 Sep 2009 20:51:13 GMT

خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اينست

يک روز تحمل نکنم طاقتم اينست

کار نیمه وقت

toranjak — Thu, 10 Sep 2009 03:41:03 GMT

مدّتی به دنبال کار گشتم. یک کار نیمه وقت بیمارستانی. هیچ...

تصمیم دیگری گرفتم. امیدوارم به چیزی نیاز پیدا نکنم، از جمله خودِ کار!

با عموی بزرگم بحث شدیدی داشتم. خیلی خونسرد بحث کردم و این بیشتر عصبانی اش کرد.

دقت کردید بعضی ها یه جورایی یه نمک خاصّی دارند و به دل آدم می نشینند. بعضی ها بی اینکه بگن دوستت دارند ازشون محبّت تراوش می کنه و بعضی های دیگه حتّی اگه سالی یک بار هم بهت زنگ نزنند می دونی که به یادت هستند.

به همهء اونهایی که نمک دارن و می دونم دوستم دارند و زنگ نمی زنند: آینه، آینه!!!

امروز که گفتی من قهرمانم کلی بعدش بهت خندیدم، آبجوک گلم!